مجله مروارید

مروارید، دومین مجله‌ای هست که روی «پیشنهاد» معرفی می‌کنم. بر حسب تصادف، این مجله هم نظیر آنگاه ساختاری موضوع محور داره و در هر شماره، مقالات و مصاحبه‌هایی حول یک مبحث ارائه میشه. «ابتذال» موضوعی هست که این دوماهنامه در یازدهمین شماره از دوره‌ی جدید چاپش بهش پرداخته.

شماره‌ی قبلی مروارید، تیتری تحت عنوان «پولشویی در بازار هنر» داشت که موجب شد نگاهی گذرا به آنچه درونش هست بندازم و بی تردید، بخرمش. اما تا همین حالا، فرصت خواندنش پیش نیامد و اینقدر کنار میز تختم خاک خورد که شماره‌ی تازه‌ای بیرون آمد! شماره‌ی یازدهم مروارید به «ابتذال» و پوپولیسمی که همه‌ی ارکان زندگی امروزمون رو به خود آلوده کرده می‌پردازه. تمرکز ویژه‌ای به مقولات مختلف هنری داره و در جنب، به آفات میان‌مایگی در سیاست هم سری زده.

وقتی از ابتذال حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

ابتذال، سطحی‌گرایی، پوپولیسم و میان‌مایگی. واژه‌ها و صفاتی که گاها بکار می‌بریم و خیلی بیشتر در یادداشت‌های این و آن بهشون بر می‌خوریم. احتمالا هرکدام از ما، ترجمه‌ای اختصاصی از این واژه‌ها و کاربردهایی مشخص رو براشون قائلیم. دلایل مختلفی هم برای استعمال‌شون داریم و خلاصه، از این واژه‌ها و کلمات هم‌عرض دیگه برای توصیف حال خود و اطراف‌مون بهره می‌بریم. بخشی از شماره‌ی اخیر مروارید به مقالات و گفتگوهایی اختصاص داده شده که کمک می‌کنند، ادبیات واحدی برای فهم و کارکرد این واژه‌ها بدست بیاریم.

در بخش‌های بعد از این، مطالب حول ابتذال در حوزه‌های مختلف هست. سینما، ادبیات، تئاتر، موسیقی و سیاست، دریچه‌های بررسی عمیق‌تر نگارندگان هست و در هر کدام، به تعمق بیشتر در هر بخش پرداخته می‌شه. البت که من، انتظار تعمیق و بررسی بیشتر داشتم و نه صرفا شرح موقعیت. بجز مطلبی که درباره‌ی تئاتر بی‌نوایان بود، باقی به شرح وضع موجود پرداخته بودند و چندان ردی از تحلیل در مطالب پیدا نکردم. با این‌حال، جمع کردن یادداشت‌ها و مصاحبه‌هایی حول این موضوع از آدم‌های مختلف، حتما کار ارزشمند و قابل تقدیره. ضمن اینکه، ای کاش در شماره‌های بعدی، چندخطی درباره‌ی نویسنده‌ها و عقبه‌ی فکری و عملی‌شون به مخاطب ارائه بشه که بدانیم این تئوری و نظر، از چه کسی و با چه پیشینه‌ای به مای مخاطب اعطا شده.

من جای خالی قلم آدم‌هایی نظیر افشین پرورش که ید طولایی در حوزه دارند را خالی دیدم. همچنین، دلم می‌خواست که دبیر محترم مجله، کمی هم تنوع نوعی مطالب رو بالا می‌برد. به نظرم جای ترجمه‌ی چند پژوهش مرتبط، و مصاحبه با یک روانشناس اجتماعی خالی بود. موضوع به قدری جذاب و مهم هست که می‌شد و می‌بایست از منظرهای مختلف به مواجهه با اون رفت.

چرا مروارید رو معرفی کردیم؟

اگر سری بین مجله‌های روی کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بجنبانیم، کمتر میشه گزینه‌هایی پیدا کرد که حتی رغبت به تورق‌شون در خودمون پیدا کنیم. همونطور که در شماره‌ی اخر همین مجله هم بهش اشاره شده، روزنامه‌فروش‌ها بدون اینکه الزاما از محتوای مجلات خبر داشته باشند و بدونن هرکدوم درباره‌ی چه هست و چه طیفی از مخاطب رو داره، جاگذاری‌های نسبت هدفمندی از مجلات انجام می‌دن که به نوعی، عیار اون رو نشون میده. مروارید، کنار مجلات زرد و توخالی این‌روزها نیست، نه به لحاظ جانمایی در کیسوک و نه به لحاظ محتواش. مروارید به بازشناسی مفاهیم و مقولاتی که بهشون درگیریم کمک می‌کنه، و کمک می‌کنه که درک، روایت و قضاوت بهتری از اتفاقات اجتماعی اطراف‌مون داشته باشیم.


آخرین شماره از دوماهنامه‌ی مروارید با قیمت ۹۰۰۰ تومان و در چیزی حدود ۱۰۰ صفحه قابل تهیه‌ست. طریق برخی فروشگاه‌های آنلاین می‌تونید نسخه‌ی چاپی و یا دیجیتال اون رو بخرید. ضمن اینکه روی اکثر کیوسک‌های شهر هم هست و توی خیلی از کتابفروشی‌ها هم می‌تونید سراغش رو بگیرید.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer